Hier ben ik en leg mijn hoofd te rusten tegen uw borst.
Wat mij rest is alles los te laten en er alleen te zijn —
bij U, die mij zonder woorden zonder oordeel verwelkomt in uw tedere nabijheid.
Al wat ik ben leg ik te rusten,
laat los wat mij bindt en vermoeit — wat mij angstig en onzeker maakt.
Vind vrede in uw armen.
Deze rust is alles wat ik verlang —
en U fluistert in mijn hart:
‘Het is goed zo!’
Reinoud Koning
Een van de leerlingen, die van wie Jezus veel hield, had een plaats aan tafel dicht bij Jezus. Simon Petrus gebaarde naar hem dat hij moest vragen wie Jezus bedoelde, en deze leerling boog zich naar Jezus toe en vroeg: Heer, wie is het? Johannes 13:23–25 (vrij naar de NBV21)
Opschrift op de icoon Je te fiancerai à moi dans la tendresse — Ik zal je aan Mij verloven in tederheid. naar Hosea 2:21
Toelichting
De icoon toont Christus, herkenbaar aan de kruisnimbus met de letters Ω, Ο en Ν — het Griekse ‘Ik ben die Ik ben’, de Godsnaam uit Exodus 3:14 — en de gebruikelijke afkortingen ΙϹ ΧϹ (Ièsous Christos) linksboven. Hij houdt een jongere man dicht tegen zich aan, die met gesloten of neergeslagen ogen zijn hoofd tegen Christus’ borst laat rusten. Rechts van diens hoofd staat in het Grieks ‘Ο ΑΓΙΟϹ ΙΩΑΝΝΗϹ’ — de apostel Johannes.
Dit is geen willekeurig gebaar. De icoon verbeeldt een moment uit het Laatste Avondmaal: ‘Een van de leerlingen, die van wie Jezus veel hield, had een plaats aan tafel dicht bij Jezus. Simon Petrus gebaarde naar hem dat hij moest vragen wie Jezus bedoelde, en deze leerling boog zich naar Jezus toe en vroeg: Heer, wie is het?’ (Johannes 13:23–25, vrij naar de NBV21). Johannes, ‘de leerling die Jezus liefhad’, wordt in de iconografische traditie bij uitstek gezien als degene die zo dicht bij het hart van Christus mocht luisteren dat hij diens diepste woorden kon verstaan.
Het opschrift: een woord van Hosea. Rechtsboven op de icoon staat in het Frans: ‘Je te fiancerai à moi dans la tendresse’ — ‘Ik zal je aan Mij verloven in tederheid.’ Dit is een verkorte weergave van Hosea 2:21, waar God tot zijn volk spreekt: ‘Ik zal je voor altijd tot mijn bruid maken en je geven wat een bruid toekomt: recht en gerechtigheid, liefde en ontferming.’ De icoon verbindt zo twee bijbelse beelden: het visioen van Hosea over God als bruidegom die zijn volk in tederheid tot zich trekt, en het evangeliebeeld van de leerling die aan Jezus’ hart rust. Het gebaar van Johannes wordt daarmee een icoon van wat elke gelovige wordt toegezegd: bemind worden zonder maat.
De geestelijke betekenis. In de oosterse traditie is Johannes niet louter een historische figuur. Hij staat voor iedere leerling die leert rusten aan het hart van Christus. De icoon nodigt uit tot een omkering van de gangbare volgorde: luisteren vóór spreken, ontvangen vóór handelen, liefde vóór kennis.
Deze voorstelling werd in het bijzonder bekend door het werk van de orthodoxe iconografe Sœur Marie-Paul Farran.